Coco Ocean Resort & Spa

Mało znana Gambia, enklawa na terytorium większego sąsiada – Senegalu, uzyskała niepodległość w 1965 r. Jest anglojęzyczną wyspą we frankofońskiej strefie Afryki i najmniejszą republiką Czarnego Lądu. Nie tylko to ją wyróżnia. Urokliwi i czarni jak węgiel Gambijczycy są w 90% wyznawcami islamu. Dziwny to jednak islam, gdyż jest wręcz niewidoczny na ulicach. Niezbyt wiele tu meczetów, za to mnóstwo pięknych, kolorowo i europejsko ubranych kobiet. Mimo przytłaczającej liczby wyznawców Koranu religia w ogóle nie wywiera nacisku na politykę, jak to się dzieje w innych krajach. Gambia należy do najbardziej demokratycznych krajów Afryki!
Najważniejszą częścią krajobrazu jest rzeka Gambia, wzdłuż której rozciąga się kraj i od której bierze swą nazwę. Rzeka zapewnia dogodny transport oraz wspaniałe łowiska rybackie, jest także piękna krajobrazowo. Tereny przybrzeżne są bardzo bogate w różnego rodzaju faunę i florę.
Jednym z głównych źródeł dochodu narodowego Gambii jest produkcja i eksport orzeszków ziemnych. Przychody w tej dziedzinie stanowią 80% całych zysków z eksportu. Drugim filarem gospodarki Gambii jest turystyka. Na afrykańskim brzegu Oceanu Atlantyckiego turyści szukają przede wszystkim słońca. A Gambia kusi piaszczystymi plażami. Najciekawsze ciągną się na południe od stolicy Banjul: Bakau, Kololi, Kotu, Fajara... Ten zakątek Afryki Zachodniej doskonale rozwinął przemysł turystyczny. Postawiono wiele dobrze strzeżonych hoteli, z barami i nocnymi klubami. Niektóre nadmorskie kurorty wciąż zachowują pierwotny charakter rybackich wiosek. Zdarza się, że miejscowi wypływają na połów małymi kutrami, które po południu cumują przy molo i czekają na turystów.
Atrakcje turystyczne Gambii można policzyć na palcach jednej ręki, co przy tak małej powierzchni kraju jest całkowicie zrozumiałe (ok. 11 tys. km kw.). Jedną z najciekawszych wypraw jest spływ Gambią do wioski Juffure, skąd pochodził Kunta Kinte, bohater powieści Alexandra Haleya „Korzenie”. Z całego Senegalu, tworzącego niegdyś z Gambią jedno państwo, szły największe transporty niewolników do Stanów Zjednoczonych. Dziś Senegal jest równie szybko rozwijającym się krajem co Gambia. Od czasu przeprowadzenia reformy monetarnej w 1994 r. stopniowo rozwija się tu branża turystyczna, choć na razie grupę najchętniej odwiedzającą ten kraj stanowią surferzy z racji świetnych fal Atlantyku w tym rejonie. Neckermann ze swej strony zachęca do urlopu w Senegalu, proponując ciekawe wycieczki objazdowe (pięcio- i ośmiodniowe). Szczegółowy plan wycieczek przedstawiamy na stronach 120-121. Polecamy połączenie wycieczki po Senegalu z wypoczynkiem na piaszczystych plażach Gambii – to znakomita oferta dla tych, którzy lubią spędzać urlop aktywnie!

Waluta: w Gambii – dalasi (GMD): 1 GMD = 100 bututów; Niewiele jest automatów obsługujących karty kredytowe. Frank Zachodnioafrykańskiej Wspólnoty Walutowej (XOF), tzw. frank CFA – środek płatniczy w krajach sąsiednich, np. w Senegalu, uznawany jest np. na targu lub przy zakupie pamiątek. Według przepisów regulujących wymianę walut wymiana bankowa jest obligatoryjna, niemniej nadal działa czarny rynek. W Dakarze i większych miastach Senegalu honorowane są popularne karty bankowe, jak Visa, MasterCard (w automatach banków SGBS i BICIS). W bankach tych można również wymieniać czeki podróżne. Kartami można płacić w większych hotelach, w niektórych sklepach i restauracjach. Przy pobieraniu prowizji przez banki obowiązują ogólne zasady korzystania z kart kredytowych. Ze względu na małą liczbę bankomatów, nieprzydatność czeków podróżnych podczas świąt i zagrożenie kradzieżą zaleca się wwożenie i przechowywanie środków finansowych w różnej postaci (czeki, karty kredytowe, czeki podróżne).

Klimat: tropikalny z porą deszczową od czerwca do października.

Dokumenty podróży: przy wjeździe do Gambii potrzebna jest wiza. Wizy do Gambii wydawane są przez Konsulat Republiki Gambii w Warszawie. Dokumenty należy złożyć w Konsulacie Rep. Gambii najpóźniej 21 dni przed wyjazdem. Dokumenty wymagane przy ubieganiu się o wizę: paszport (ważny min. 3 miesiące po powrocie), 2 aplikacje wizowe, bilet powrotny lub jego rezerwacja, żółta książeczka z zaświadczeniem o przyjęciu szczepionki przeciwko żółtej febrze, 2 zdjęcia paszportowe. Opłata wizowa wynosi 200 PLN. Władze graniczne mogą poprosić o okazanie środków niezbędnych na pobyt w Gambii (zwyczajowo jest to kwota 100 USD na dobę). Udający się do Senegalu muszą mieć również ważną wizę. Istnieje możliwość uzyskania wizy w Ambasadzie Republiki Francuskiej w Warszawie. Wszelkie pytania w sprawie szczegółowych warunków uzyskania wizy oraz jej ważności należy kierować bezpośrednio do ambasady Francji. Wymagany okres ważności paszportu wynosi 5 miesięcy ponad okres planowanego pobytu. Przy przekraczaniu granicy formalnie obowiązuje okazanie biletu powrotnego. Funkcjonariusze policji i żandarmerii uprawnieni są do kontrolowania dokumentów cudzoziemców, dlatego zaleca się noszenie przy sobie kserokopii paszportu z ważną wizą.

Przepisy celne: w Gambii obowiązują międzynarodowe przepisy celne dotyczące turystyki. W praktyce służby celne, graniczne i wszelkie inne służby mundurowe oczekują opłat (bakszysz) w wysokości od 2 do 5 USD, za które nie należy się spodziewać pokwitowania. W Senegalu nie ma obowiązku zgłaszania wwozu pieniędzy, kart kredytowych, czeków. Kwotę wyższą niż zwyczajowo przyjęta na czas podróży zaleca się zadeklarować w urzędzie celnym. Zakazany jest wywóz miejscowej waluty poza kraje Wspólnoty Gospodarczo-Monetarnej Afryki Zachodniej.

Przepisy prawne: używanie jakichkolwiek środków odurzających jest zabronione. Wszystkie przestępstwa związane z narkotykami są surowo karane, w najcięższych przypadkach także karą śmierci.

Zdrowie: w Gambii wymagane jest szczepienie przeciw żółtej febrze, zaleca się również szczepienie przeciw cholerze. Konsultacja lekarska kosztuje 40 USD, pobyt w szpitalu 70 USD za dobę. Należy przestrzegać zasad higieny tropikalnej i zabezpieczyć się przed licznymi chorobami (np. chorobami brudnych rąk) oraz stosować profilaktykę przeciwmalaryczną. W przypadku Senegalu obowiązkowe jest szczepienie przeciw żółtej febrze. Przed przyjazdem należy zapoznać się z aktualną sytuacją epidemiologiczną (dotyczy to także innych chorób), przestrzegać zasad higieny tropikalnej. Przez cały rok istnieje zagrożenie malarią. Zalecana jest więc profilaktyka przeciwmalaryczna, a także szczepienia przeciw cholerze oraz żółtaczce typu A i B. Nie zaleca się kąpieli w stałych zbiornikach wodnych. Chorobą często przenoszoną przez dzikie zwierzęta i bezpańskie psy jest wścieklizna. W przypadku zranienia (pogryzienia, zadrapania) lub kontaktu ze śliną zwierząt należy skontaktować się z lekarzem. W stolicy czynnych jest kilka prywatnych szpitali o dość wysokiej jakości usług. Apteki są bardzo dobrze zaopatrzone, głównie w lekarstwa francuskie.

Podróżowanie po kraju: warto połączyć zwiedzanie Gambii z wyjazdem do Senegalu, choć ceny usług turystycznych, pamiątek, wyżywienia itp. są tam wyższe. Ze względu na bardzo zły stan dróg w Gambii podróżowanie w głąb kraju wymaga samochodu terenowego. Uwaga: na całej długości rzeki Gambii nie ma mostu. Przeprawa z jednego brzegu na drugi jest możliwa w dwóch miejscach: Barra Banjul i Farafeni. Promy kursują od wschodu do zachodu słońca. W Senegalu najważniejsze drogi krajowe są w dość dobrym stanie i można się po nich swobodnie poruszać.

Bezpieczeństwo: należy unikać podróżowania po zmroku, omijać dzielnice biedoty, chronić gotówkę i dokumenty przed kradzieżą kieszonkową itp. Za niebezpieczne uznaje się podróżowanie nocą w pobliżu granicy Gambii z Senegalem. Kobiety w Gambii narażone są na zaczepki mężczyzn, którzy w celach matrymonialnych poszukują partnerek z paszportem europejskim. Problemem w tym kraju jest turystyka seksualna, w tym pedofilska; władze gambijskie powołały specjalne oddziały do walki z tym zjawiskiem.

Obyczaje: zarówno w Gambii, jak i Senegalu obowiązuje islam, dlatego należy przestrzegać norm obyczajowych przyjętych w krajach muzułmańskich.

Przydatne informacje:
– Turyści są często nagabywani przez ulicznych przewodników oferujących swe usługi. Stanowcza, acz grzeczna odmowa jest z reguły skuteczna.
– Odradza się przebywanie w pobliżu obiektów wojskowych, policyjnych, a także budynków administracji państwowej. Fotografowanie tych miejsc jest kategorycznie zabronione.
– W Dakarze najpopularniejszym środkiem transportu są taksówki. Cenę należy ustalić jeszcze przed podróżą, a o jej wysokość warto się targować. Zasada ustalania ceny obowiązuje także na targu.
– W Senegalu nie ma problemów z połączeniami telefonicznymi – lokalnymi, międzynarodowymi i komórkowymi. Bardzo dobrze rozwinięta jest sieć telefonii komórkowej.